روزهای خوب‌تری می رسد، ما خوب می‌شویم،

شکستگی‌هامان را ترمیم می‌کنیم،

زخم‌هامان را ضماد می‌گذاریم،

روبه‌روی آینه‌ی

صیقلی روزگار می‌ایستیم و بازهم لبخند می‌زنیم.

ما دوباره خوب می‌شویم، جهان جور دیگری می‌شود،

آدم‌ها مهربان‌تر خواهندشد و

از شیار پنجره‌ها، نور امید و عشق،

به تاریکی دل‌های سرمازده خواهد تابید.

روزگار همیشه بر یک قرار نمی‌ماند و

گوی اوضاع جهان، همیشه روی یک مدار نمی‌چرخد.

فرشته‌ی اقبال ما، دوباره بر می‌گردد

و شاخه‌های خشک باورمان، بار دیگر سبز می‌شود.

باید باور کنیم که

خوب می‌شویم، لابلای دردها قد می‌کشیم و

فراموش می‌کنیم چقدر افتادیم،

چقدر زخمی شدیم و چقدر رنج کشیدیم.

بزرگ می‌شویم

و یادمان می‌رود، بزرگ می‌شویم و می‌بخشیم.

می‌بخشیم روزگار ترش و عبوسی را

که لبخند را به پهنه‌ی صورتمان حرام کرد.

می بخشیم جغرافیا و تاریخ را

که با ما سر ناسازگاری و جبر داشت.

می‌بخشیم به احتمال وقوع شما

«ای روزهای خوب که در راهید...»❤️